Bangladesh

'Election Day' in Bangladesh. De verkiezingskoorts was dan ook al de hele week voelbaar geweest in het land. Overal zie je verkiezingspamfletten het straatbeeld vullen, zoals vlaggetjes dat bij ons op een kermis doen. Op deze pamfletten zie je ook een tekeningetje, zoals een bootje voor de Awameleague, zodat ook de analfabeten kunnen stemmen. Ook hebben we enkele keren een verkiezingsoptocht gezien. Deze zijn zeer indrukwekkend: een grote menigte mensen die aanhanger zijn van, in ons geval, nauka (= bootjes) en dit graag op luidruchtige wijze en zonodig ook met geweld tentoon willen spreiden.  Eén keer naderde zo'n optocht ons op een vijftal meter, en jawel, het mag geweten zijn, ik was bang!!

Hoewel er geen auto's in Dhaka mochten rijden, gingen we toch met de pick-ups naar de luchthaven. De diplomatieke nummerplaten zorgden ervoor dat we toch doorgelaten werden.

Na weer heel wat gewacht te hebben konden we het vliegtuig in en even later waren we in de wolken, net zozeer als we in de wolken waren over onze reis!
Een Bengaal had mij al de hele reis aangestaard en nadat we geland waren kwam hij dan ook op me af en gaf me zijn kaartje, met de mededeling dat ik zeker op bezoek moest gaan als ik nog eens in Bangladesh zou zijn. Ondertussen hebben we heel wat over en weer gemaild.

7 uur zaten we in Bangkok vast, wat een behoorlijk lange tijd is. Vooral de Burgerking konden we niet onbezocht laten en werd voor de gelegenheid eens overgewaardeerd door ons!

Vervolgens stapten we weer een ander vliegtuig in, en algauw bevonden we ons weer in hogere sferen, om na 12 uren voet aan de grond te zetten in Parijs. Hierop volgde nog een busreis tot Brugge en we waren weer thuis.

Bangladesh heeft mij wel bewezen dat het prachtig is, in alle opzichten: het is een prachtig land, met een prachtige, natuurlijke natuur, met prachtige, enthousiaste mensen en ook de ervaringen die we er opgedaan hebben zijn stuk voor stuk prachtig!

Het blijft mij verbazen dat een land tegelijk zo arm en zo rijk kan zijn. Ze zijn financieel arm, ik had meer mee in mijn valies dan zij in het geheel aan bezittingen hebben. Ze zijn tevens ook zeer rijk: kleurrijk, rijk aan vreugde, rijk aan leven. Waar geld geen waarde heeft, is het leven waardevol (dankjewel voor deze prachtige zin, Nick!)

Ook is het mij duidelijk geworden dat Damiaanactie wonderlijk werk verricht. Volgende week is het alom bekende Damiaanactieweekend, dus zorg maar dat je braaf je jaarlijkse pakje stiftjes koopt!!

My journey to Bangladesh is one I'll make again and again in my mind. But I will go back. I have something to return to. (cf. Ontorjatra)

Vandaag was het de bedoeling om vroeg met de auto's uit Jalchatra te vertrekken richting Dhaka, maar dit plan liep in het honderd doordat de vrachtwagen die de fietsen vervoerde veel te laat arriveerde.

Met de nodige vertraging gingen we dus toch op weg, tot aan een stadje waar we op de boot stapten en we vaarden gedurende een uurtje langs adembenemende panorama's.

We vervolgden onze tocht met een gemotoriseerd voertuig dat als mini-bus-fungeert, om ons hierna weer even op het water te wagen, dit keer met een overzetbootje.

Ook de bus moest de revu passeren. Bussen zien er hier uit als ineengedeukte cola-blikjes die weer uitgerokken zijn. Ook het interieur getuigt van een verre staat van ontbinding: geen enkel bankje hangt nog vast hoe het zou moeten. Als je dan ook nog eens rekening houdt met de staat van de weg, begrijp je dat in de bus zitten, in rijdende toestand weliswaar, geen lachertje is!

En om de veelzijdigheid van het verkeer volledig aan den lijve te ondervinden, maakten we ook gebruik van de groene baby-taxi's om ons naar het hotel te voeren.

Na even bijgekomen te zijn, gingen we shoppen. De eerste winkel, waar fair-trade producten te verkrijgen waren, was helaas gesloten. De tweede winkel niet, en deze had wel wat weg van de Ikea. De derde winkel, was een gebouw met meerdere winkeltjes, weliswaar allemaal al wat duurder.
Maar zelfs na deze laatste mogelijkheid tot shoppen benut te hebben, had ik nog steeds 2000 taka (€ 22) over van de oorspronkelijke 4400 (€ 50). Deze gaf ik dan ook aan Willem, in de wetenschap dat hij het wel nuttig zou besteden!

Na het shoppen gingen we eten in een vrij chique restaurant, waar Karlien al een aanbidder gevonden had. De kerstversiering in deze buurt van Dhaka is al even overdadig als bij ons. In België erger ik mij er al aan; in een stad als Dhaka, waar je onmogelijk naast de veelvuldig aanwezig zijnde armoede kunt kijken, des te meer.

Hierna gingen Nele, Dries en ik (het merendeel van de anderen was al geweest) nog mee met Willem naar de sloppenwijken, wat een zeer groot contrast vormde met het chique restaurant van eerder die avond. Hier hebben ze werkelijk niets, maar ondanks alles blijven ze lachen! De samenhorigheid is hier ook zeer goed voelbaar! We konden echter niet lang blijven, want na 12 uur mochten er uitzonderlijk geen auto's meer in Dhaka rijden, vanwege de verkiezingen. Wie dit toch deed, kon mogelijk in de gevangenis belanden en dat was een scenario dat we liever wilden vermijden.

Onze laatste nacht in Dhaka zouden we in een relatief zacht bed doorbrengen in het Center Point Hotel.

Na het ontbijt bezochten we het ziekenhuis: we bekeken de voetverzorging van de lepra-patiënten, zagen het operatiekamertje, waar de voor lepra typisch zijnde klauwhanden en dropfeet geopereerd worden, en we luisterden naar de levensverhalen van enkele patiënten. Het één al wat schokkender dan het andere.
Zo was er een vrouw die al twee maanden met tbc in het ziekenhuis lag, haar man zat in de gevangenis en ze heeft er geen idee van wat er met haar kinderen gebeurd is, die heeft ze in al die tijd niet meer gezien.

We gingen hierna met enkelen nog even het bos in om apen te zoeken en raakten verzeild in een familie met een gehandicapt meisje, waar we werkelijk zeer gastvrij ontvangen werden: we kregen thee, iets te eten en ook het typische rode bolletje dat Hindoe-meisjes op hun voorhoofd hebben. Ook Jo ontsprong de dans niet en kreeg een rood bolletje opgeplakt.

We kwamen enigszins later dan gepland terug aan in het ziekenhuis, waar we geroosterd brood met tonijnsla en koude groentjes voorgeschoteld kregen.

's Namiddags bezochten we de weverij van Caritas. Wat een hels kabaal heerst daar! Ik heb medelijden met de mensen die dit de hele dag moeten aanhoren, maar zij zijn het natuurlijk gewoon en zijn al blij dat ze werk hebben.

Vervolgens wandelden we naar een dorpje, waar we wat inkopen konden doen. Alles is hier enorm goedkoop, maar mensen verdienen hier uiteraard ook veel minder dan bij ons...

Te voet keerden we terug naar het hospitaal, waar de powerpoint die we zouden bekijken niet bekeken kon worden, om de zeer eenvoudige reden dat de kabels het niet deden. We maakten er dan maar een gezellige groepsavond van, met spelletjes, gezang en gelach. Hier kwam, voor de meesten van ons voor het eerst, het lied 'In de hooiberg van het leven...' ons ter ore. Een lied dat ons tot na onze reis zou blijven achtervolgen!

Veel valt er over vandaag niet te vertellen. Het was onze laatste fietsdag vandaag, een vrij lastige dan nog wel! De wegen lagen vol met stro, waardoor we constant moesten stoppen om het stro uit onze versnellingen te peuteren en vervolgens weer aan te zetten, dapper een nieuwe lading stro tegemoet.

Ook zorgde een klein accidentje voor wat oponthoud. Isabel was met haar fiets tegen Kristien geknald en deze ondervond daar nogal wat last van. Ze legde dan ook de rest van het traject in de auto af.

Zelfs met een gemiddelde snelheid van 7.5 km/uur bereikten we omstreeks het middaguur een lokaal restaurantje, waar we konden eten. (Gelukkig maar, anders was het maar een vreemd restaurant geweest.)

Na ons wat verzadigd te hebben, gingen we weer op pad en we fietsten door nog meer stro. Het laatste stukje was door het bos, waar enkele apen ons pad kruisten (of beter gezegd: wij kruisten hun pad...)

Tegen de avond kwamen we aan in het ziekenhuis van Jalchatra. Na het zien van de nogal luxueus ogende badkamer (weliswaar nog steeds zonder warm water), en het eten, dat uit aardappelen, onpikante kip en koude groentjes bestond, werd het Nele te machtig en konden we de traantjes in haar ogen zien blinken. Zo mooi kan het leven dus zijn!

Na al enige tijd wakker te zijn, realiseerde ik mij pas dat het Kerstmis was. Van enig kerstgevoel was, voor mij althans, helemaal geen sprake. Alhoewel... Het is maar welke invulling je zelf aan dit kerstgevoel geeft. Je kunt het zien als de chique bedoening met overdadige versieringen, veel te veel eten en hopen cadeaus, zoals bij ons vaak het geval is, of als het rondtrekken, net als Jezus deed, om wie Kerstmis uiteindelijk toch gaat: het leven ervarend zoals nooit tevoren en genietend van de eenvoud. Ikzelf geef de voorkeur aan dit laaste (wellicht ben ik gewoon raar) en vanuit dit standpunt bekeken heb ik nog nooit een dergelijk kerstgevoel gevoeld.

's Morgens in de vroegte sprongen we reeds op onze fiets en onze eerste stop was om iets te eten. De chocopotten die eerder veroverd waren, werden massaal bovengehaald.

We reden weer een eindje door en stopten weer, ditmaal om een theetje te drinken. En weer werd heel het dorp gemobiliseerd om 'de blanken' te bezichtigen.

We konden er weer voor een tijdje tegen en fietsten weer een heel eind. Een eind zonder einde, zo leek het wel. De 2 kilometer die het volgens Willem nog waren, liepen algauw op tot 15. Het leek erop dat ons middagmaal dan ook zou bestaan uit de koekjes uit de winkel die ze speciaal voor ons geopend hadden. Van gastvrijheid gesproken ... (En uiteraard was het voor hen een buitenkans om geld te verdienen)

Uiteindelijk bereikte het steeds oplopende aantal kilometers een maximumwaarde van 20, en ereikten we dan toch het hospitaal van Mymensingh. 52 kilometer hadden we reeds achter de rug. Nu begrijp ik hoe uitgeput Jozef en Maria moeten geweest zijn op zoek naar een herberg. (Het is Kerstmis, remember?)
We aten in het hospitaal en kregen er een vrij korte rondleiding.

Nog een laatste maal deze dag placeerden wij ons op ons fietszadel en na nog een vijftiental kilometer gefietst te hebben, kwamen we in Caritas aan, waar we al eens eerder de nacht doorgebracht hadden.

De hygiëne hier werd al meteen bewezen door het feit dat een paar zaken die we hier enkele dagen eerder vergeten waren, zich nog steeds op dezelfde plaats bevonden (zoals mijn zaklamp onder het hoofdkussen). Ook de bril van Chris en de muggenspray vonden we op exact dezelfde plaats terug als we ze achtergelaten hadden.

Deze avond zouden we in een Chinees restaurant eten en daar gingen we per riksja naartoe. Enkele van deze riksja-rijders, waaronder ook de onze, wisten het echter niet zijn, maar na enig rondvragen kwamen we er toch. De terugtocht werd vrij avontuurlijk: de riksja-rijder verloor zijn slets, vervolgens viel zijn ketting er ook nog eens af en hij reed naar mijn gevoel ook nog eens veel te snel.
De gratis doodskist (die in de verzekering zat) hoefde echter nog niet benut te worden!

Terug aangekomen in de kamer, ontdekte ik op een nogal ongelegen moment, zijnde wanneer ik mij met een darmprobleem op de sanitaire voorziening geïnstalleerd had, een kakkerlak! We gingen hem echter niet meteen achterna en wisten dan ook algauw niet meer waar hij was. Plots bemerkte ik dat beest opnieuw op Karlien haar bed en na het nodige gegil van zowel mezelf als Karlien, kwam Neeltje ter hulp gesneld en na een heuse klopjacht slaagde ze erin het ongedierte uit onze kamer te verwijderen. We konden met een gerust hart gaan slapen.

Merry Christmas!